Η εκκλησία που έγειρε μαζί με το Ροπωτό

Η εκκλησία που έγειρε μαζί με το Ροπωτό

Στο Ροπωτό, η γη είχε αρχίσει να δίνει προειδοποιητικά σημάδια δεκαετίες πριν από τη μεγάλη καταστροφή.

Γεωλογικές έρευνες έχουν καταγράψει μετακινήσεις του εδάφους ήδη από το 1963. Η περιοχή αποτελείται από γεωλογικούς σχηματισμούς που, σε συνδυασμό με την παρουσία νερού και τις έντονες βροχοπτώσεις, ευνοούν την εκδήλωση κατολισθήσεων.

Τον Απρίλιο του 2012, έπειτα από έντονες βροχοπτώσεις, σημειώθηκε η μεγάλη κατολίσθηση που άλλαξε οριστικά το κεντρικό τμήμα του χωριού. Δρόμοι, σπίτια και υποδομές υπέστησαν σοβαρές ζημιές, ενώ μεγάλο μέρος του οικισμού μετακινήθηκε.

Ανάμεσα στα κτίρια που επηρεάστηκαν ήταν και ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Η εκκλησία λειτούργησε για τελευταία φορά την Τρίτη του Πάσχα, στις 17 Απριλίου 2012, λίγο πριν από τη μεγάλη καταστροφή. Δεν κατέρρευσε. Παρέμεινε όρθια, αλλά το έδαφος κάτω από αυτή μετακινήθηκε, αφήνοντάς την με κλίση που ξεπερνά τις 17 μοίρες.

Σήμερα η εικόνα της γερμένης εκκλησίας είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία του Ροπωτού. Δεν πρόκειται για έναν ναό που κατασκευάστηκε με κλίση. Είναι ένα κτίριο που παρασύρθηκε μαζί με το έδαφος και παρέμεινε όρθιο μέσα στο μεταμορφωμένο τοπίο.

Η ιστορία της είναι ταυτόχρονα ιστορία του ίδιου του χωριού: μιας κοινότητας που έζησε για δεκαετίες πάνω σε ένα έδαφος που μετακινούνταν και που το 2012 άλλαξε οριστικά μορφή.